Soms komt er privé een situatie voorbij waar mijn pen spontaan van begint te schrijven. Hieronder lees je de column over mijn dappere kind.

Ja, ook zakelijke columns schrijf ik. Een leuke anekdote, een mijlpaal of link naar de actualiteit zijn perfecte aanleidingen voor een column of blog. Met een beetje input van jouw kant geef ik er wel een draai aan!

Jorinde Brink

De eerste schooldag

Het is 1992. Twaalf jaar ben ik en ik heb net met tranen in mijn ogen de basisschool vaarwel gezwaaid. Tijd voor de ‘grote school’. Wat doe je aan als je naar de grote school gaat? Ik weet het wel, maar ja, er hangt een aardig prijskaartje aan… Een paar dagen voor die eerste schooldag kom ik boven in mijn kamertje en daar op mijn bed ligt ie: een Levi’s 501. Yes! Mijn moeder begrijpt het… Nu kan ik gerust gaan.

In dezelfde jeans lopen als ‘iedereen’(?) en niet uit de toon vallen; dat was toch wel hoe ik erover dacht in mijn tienerjaren. Ik was niet echt verlegen (al denkt mijn schoonvader daar anders over die nog wel eens met smart terug verlangt naar die bleue schoondochter van vijftien), maar onzekerheid zat er wel. Ik was ook niet braaf, zat periodes meer in het poolcentrum dan in het klaslokaal, maar qua kleding ging ik, zeker de eerste jaren, graag met de meute en de mode mee.

Nu is het tijd voor mijn oudste om de stap naar het voortgezet te maken. Geweldig, ik gun hem net zo’n mooie tijd als ik had. Die tijd die ik, zo tot mijn dertigste, steevast de mooiste tijd van mijn leven noemde. Al dacht ik er toen natuurlijk ook wel eens héél anders over.. Misschien moet je er voorbij zijn om te zien hoe geweldig het was. Stiekem roken, je eerste vriendje, op pad met vriendinnen, stappen, ontdekken, vrijheid… School zie ik nu als één grote sociale happening en mijn tienerjaren als onbezorgd en heerlijk.  

“Waar heb je afgesproken met je oud-klasgenoten?”, vraag ik hem als de introductieweek begint. “Niet”, is het antwoord. “Ik kan toch zelf wel naar de aula lopen.” Tja, dat kan inderdaad. Alleen de schooldeur door op zoek naar dat lokaal ergens drie hoog kwam in mijn twaalfjarige brein niet op... Ik denk erover na en denk alleen: Wat een verademing! Gaan en we zien wel. Ja, dat kan natuurlijk ook… scheelt een hoop gepieker. 

Vandaag is de eerste echte schooldag. Geen Levi’s 501 op zijn bed, maar een hippe, geblokte jongensbroek. Zonder enige twijfel uitgekozen tijdens het winkelen afgelopen weekend. Even denk ik na en dan zeg ik het, zeer niet-pedagogisch, maar toch: “zou je die wel aan doen op de eerste schooldag?” Ik vertel over mijn Levi 501 en zeg hem dat zijn broek, tussen alle zwarte trainingsbroeken en grijze of blauwe spijkerbroeken, wel voor reacties kan zorgen.

Hij snapt het, maar is niet van plan iets aan zijn kleding te veranderen. Applaus voor dit kind. Ah, en een klein beetje voor ons? Want dat wat je zou willen dat ie denkt en doet, dat wat je hem al die jaren probeert mee te geven, lijkt toch aangekomen. Al heeft ie het niet van mij… :) Wees jezelf, blijf jezelf! Jij bent jij en mooi om wie je bent! Reacties op zijn blokjesbroek of zijn afwijkende retro omafiets? No problem. Hij staat stevig in z’n Nikes… Nike Air Force 1, dat dan weer wel…