Tussen alle teksten voor anderen door is er soms tijd voor een eigen werkje. Een hersenspinsel dat even rond blijft hangen totdat ie het papier verdient en uitgroeit tot een column, blog of hoe je het ook noemen wilt…

Jorinde Brink

Negenendertig en een beetje…

Je bent zo oud als je je voelt! Ja, dat dacht ik ook heel lang, maar wat een dooddoener! Nu de veertig dichterbij komt, moet ik toegeven dat het toch allemaal een tikkie anders ligt.

Ik werd door een vriendin al eens gewaarschuwd: “Geloof het of niet, maar 38 voelt écht anders dan 39. Dan voel je gewoon dat de 40 dichtbij is.” Hmm, ik moest het nog zien. Ik zat nog nooit zo lekker in mijn vel als nu. Alles gaat voor de wind, ik ben slanker dan ik in tien jaar ben geweest en heb het mooiste werk van de wereld. Los van wat maagproblemen voel ik me (meestal) als een dartelend kalf dat na de winter voor het eerst naar buiten mag.

Maar goed, over die leeftijd… ik wilde het niet geloven, maar ineens is het daar en doet het toch meer pijn dan ik dacht… Niet het cijfertje an sich, maar dat lichaam waar ik al even lang in woon, begint zich toch anders te gedragen.

‘Kun je het niet meer lezen!? Meen je!! Heb je een bril nodig?!’ Ik probeerde het nog wat te verdoezelen, maar het valt mijn omgeving blijkbaar toch op dat ik het blad wel in een heel onnatuurlijke stand houd en dat mijn arm zich daarbij ver over de tafel uitstrekt.

Als dat het enige was dat aan deze, soort van, ‘middelbare leeftijd’ kleeft, oké dan. Maar helaas. Tot voor kort was ik nog in de waan dat ik in de categorie ‘jonge moeder’ viel, maar regelmatig wordt me fijntjes duidelijk gemaakt dat die tijd voorbij is. “Je hebt rimpels mama, je wordt nu écht oud!” Of erger nog: een gniffel en een lach omdat je er gewoon geen hout van snapt. De straattaal-kreten die de kinderen continu uitkramen komen nou eenmaal niet voor in de vocabulaire van deze ‘wannabe-hippe-mama’. Ja jongens, een echte noob.

Dan kijk ik naar mijn eigen lieve moeder. Niks niet oud, maar wel de zeventig gepasseerd. Bril op de neus, haar telefoon een meter van zich af, op zoek naar de juiste knoppen. Ik moet die vriendin gelijk geven. Veertig is toch een nieuw tijdperk. Misschien is dit wel het moment waarop je inziet dat je op je moeder gaat lijken…

Maar hoe erg is dat? Hoe erg is 39, 50 of 71 als je je af en toe nog stralend en piepjong voelt. Misschien moet je sommige dingen niet meer willen, andere dingen accepteren en gewoon genieten van je ouwe nieuwe ik…